Historia Wrocławia.

Początki Wrocławia sięgają X wieku, kiedy czeski książę Wratysław założył w tym miejscu gród, w dogodnym do przeprawy miejscu na Odrze, na skrzyżowaniu ważnych szlaków komunikacyjnych. Około 990 roku miasto przeszło pod władanie Piastów. W 1000 roku zostało tutaj ustanowione biskupstwo rzymskokatolickie. Po najeździe tatarskim miasto zostało przeniesione na lewy brzeg Odry i uzyskało układ ulic, który zachował się do dnia dzisiejszego.

W okresie rozbicia dzielnicowego Wrocław był przez krótki czas stolicą samodzielnego Księstwa Śląskiego, wcielonego później przez Czechy (praktycznie w 1335 roku, formalnie w 1348). Pod panowaniem Luksemburczyków miasto rozbudowało się i stało się istotnym ośrodkiem handlu i rzemiosła. Utrzymywało także silne związki gospodarcze i kulturowe z Polską.

Śmierć króla czeskiego w 1526 roku położyła kres pokojowemu współistnieniu społeczności polskiej, czeskiej i niemieckiej. Wtedy to Wrocław znalazł się pod panowaniem Habsburgów, austriackiej dynastii ostro występującej przeciw ruchom protestanckim, zyskującym rosnącą popularność wśród Czechów. W czasie wojny trzydziestoletniej Wrocław został dotkliwie zniszczony. Po wojnie Habsburgowie podejmowali próby rekatolizacji miasta, a także prowadzili politykę germanizacjną, która była kontynuowana po włączeniu Wrocławia do Prus w XIX wieku (w wyniku wojny austriacko-pruskiej).

To wówczas został on przemianowany na Breslau i stał się drugim najważniejszym miastem pruskim po Berlinie, istotnym ośrodkiem administracyjnym i przemysłowym (rozwijał się zwłaszcza przemysł maszynowy). Począwszy od otwarcia pierwszego odcinka kolei żelaznej, miasto zyskało na znaczeniu jako ważny węzeł komunikacyjny. Po I wojnie światowej Wrocław pozostał w granicach Niemiec. Urodziło się tu lub było związanych z tutejszym uniwersytetem aż dziesięciu zdobywców Nagrody Nobla niemieckiego pochodzenia (9 naukowców oraz 1 pisarz). Breslau zapisał się na kartach historii tym, że podczas II wojny światowej przez ponad 3 miesiące stawiał opór Armii Czerwonej (dłużej niż Berlin). W wyniku walk ponad połowa miasta została zrównana z ziemią.

Po wojnie Wrocław powrócił do Polski. Ludność pochodzenia niemieckiego opuściła miasto, a ich miejsce zajęli Polacy z Kresów, przede wszystkim ze Lwowa. Rozpoczęła się również odbudowa miasta, zakończona ostatecznie w latach 80. W 1997 roku miasto nawiedziła katastrofalna powódź, która spowodowała znaczne zniszczenia również w najstarszej części miasta. Obecnie jej skutki są już praktycznie niewidoczne.

Centrum Miasta Wrocław - Rynek.

W 1232 r Henryk Brodaty przebudował własną siedzibę. Powstaje nowy, większy rynek zwany Rynkiem Głównym. Prostokąt o rozmiarach 212x175 m tworzył, jak na owe czasy, olbrzymią przestrzeń targową. Na każdym rogu zbiegały się dwie ulice ułożone pod kątem prostym względem siebie. Kwadratowe place pod zabudowę, poprzecinane prostymi drogami stworzyły swoistą szachownicę miejską dając wzór planistyczny dla innych miast Polski.

Ostrów Tumski we Wrocławiu.

Ostrów Tumski to najstarsza zabytkowa dzielnica Wrocławia. Powstał on na obszarze dogodnych przepraw wodno-handlowych, gdzie Odra między ujściem rzek - Oławy, Ślęży i Widawy rozgałęziając się na liczne zwężające odnogi - utworzyła mniejsze i większe wyspy zwane "ostrowami".

Wspaniałe kościoły to główna atrakcja turystyczna Ostrowa Tumskiego. Są one pozostałością po funkcji, jaką ta dzielnica pełniła w zamierzchłych czasach, gdy stanowiła jeszcze siedzibę biskupią.

Najważniejszą budowlą Ostrowa jest przez wieki rozbudowywana gotycka katedra pw. św. Jana Chrzciciela. Jej istotnym elementem są piękne barokowe kaplice. „Na całej wyspie jest sześćdziesiąt domów prywatnych, trzydzieści kościelnych i tyleż innych. Przez jej środek biegnie szeroka ulica, która prowadzi do fasady największej świątyni" - pisał w XVI w. Bartłomiej Stein. Największą świątynią jest naturalnie Katedra, a prowadząca do niej szeroka ulica to Katedralna, która za czasów Steina nie miała jeszcze nazwy. Rejon ten określano potocznie "koło katedry" lub "przy katedrze". Dopiero w 1824 roku pojawiła się oficjalnie Domstrasse, czyli Katedralna. Nad przebiegiem jej powstawania czuwał sam biskup, a samowola budowlana była srogo karana. Gdy kapituła świętokrzyska w 1375 roku usiłowała zbudować ciąg budynków gospodarczych, m.in. piekarnię i ogrodzenie, zamykające w pobliżu kolegiaty ulicę Katedralną, została przez biskupa dwukrotnie obłożona klątwą.

Ostrów Tumski to miejsce, z którego wywodzi się geneza miasta Wrocławia. Ostrów Tumski to także historycznie rzecz biorąc centrum religijne Wrocławia. To tutaj ok. IX wieku powstał pierwotny gród Wrocławia, który w 1000 roku Bolesław Chrobry podniósł do rangi biskupstwa. Ostrów Tumski w swoich początkach funkcjonował jako wyspa, która dopiero w roku 1824 dzięki zasypaniu jednej w odnóg Odry został wcielony do stałego lądu.

Ciekawostki o Wrocławiu.

Przez 306 lat Ostrów Tumski dawał schronienie przestępcom - na jego terenie sąd miejski nie mógł ścigać przestępców. Każdy, kto złamał prawo świeckie, znajdował azyl na wyspie. W związku z tym często ten fakt wykorzystywano.

Ostrów posiada jedną z najpiękniejszych nocnych iluminacji w całym mieście. Obiekty znajdujące się na jego terenie są oświetlane przez obsługiwane ręcznie latarnie gazowe.

Hełmy wież katedralnych były wielokrotnie odnawiane po zniszczeniach dokonanych przez: burze (1450 r.), pożar (1759 r.) oraz bombardowanie (1945 r.). Umieszczeniem ostatnich hełmów zajęli się fachowcy z wrocławskiego Mostostalu.

W roku 1996 odkryto relikty budowli z czasów sprzed wybudowania obecnej Katedry. Pokazano je w specjalnym podziemiu, na tle zarysów XII wiecznej krypty Waltera. Początki aktualnie stojącej Katedry sięgają 1244 r.

Ostrów Tumski posiadał swoiste prawo, które obowiązywało wszystkich świeckich przybywających na wyspę, włącznie z głowami koronowanymi. Mianowicie każdy miał obowiązek zdjęcia nakrycia głowy już przy wejściu na most Tumski, gdzie znajdował się słup graniczny małego 'państwa kościelnego'.
Ostrów był dwukrotnie odwiedzany przez Papieża Jana Pawła II.

Katedra Św. Jana Chrzciciela.

Katedra Św. Jana Chrzciciela to największa ikona miasta Wrocławia widziana prawie z każdego zakątka miasta. Ta gotycka bazylika o wysokości 91 m i długości 68 m jest dotychczas najwyższą budowlą Wrocławia. Przepiękna budowla kryje w swoich wnętrzach wiele znakomitych zabytków, śladów historii: ołtarz, Kaplica Zmartwychstania, płyta nagrobna biskupa wrocławskiego Władysława, figura NMP a Dzieciątkiem, Kaplica Najświętszego Sakramentu, Kaplica Św. Jana Chrzciciela, Kaplica Św. Kazimierza Jagielończyka, Kaplica Mariacka, KapliŚw. Jadwigi Śląskiej, Kaplica Św. Józefa, Kaplica Św. Elżbiety, Kaplica Elektorska.

O Wrocławiu.

Wrocław to główny ośrodek gospodarczy i kulturalny województwa dolnośląskiego, usytuowany niedaleko granicy z Niemcami i Czechami. Jest czwartym co do wielkości miastem w Polsce, z liczbą ludności wynoszącą 660 tysięcy.

Wrocławska Starówka nie ustępuje urodą nawet względem krakowskiej. Do jej najcenniejszych zabytków należą gotycka katedra p.w. św. Jana Chrzciciela, renesansowe kamienice na Rynku, barokowy gmach Uniwersytetu Wrocławskiego oraz wiele przykładów secesji i funkcjonalizmu.

Przez miasto przepływa Odra i jej liczne dopływy, dzieląc miasto na kilkanaście wysp, połączonych malowniczo mostami. Malownicze położenie i piękna Starówka od dawna przyciągały tu turystów, a w ostatnich latach stolica Dolnego Śląska przeżywa prawdziwy boom turystyczny. Mimo, że Wrocław przegrał z Paryżem w konkurencji o organizację targów Expo, intensywna promocja miasta przyniosła rezultaty – w 2005 roku odwiedziło go ponad milion turystów z Europy (w 2004 roku Wrocław był szóstym najchętniej odwiedzanym polskim miastem, w 2005 – już trzecim).

O wyjątkowości miasta decyduje także jego długa historia. Wrocław znajdował się zarówno pod rządami Czech, Austrii, jak i Niemiec – przez wiele lat nosząc nazwę Breslau – aby ostatecznie powrócić do Polski. Po wojnie miejsce ludności niemieckiej zajęli Polacy, głównie przesiedleni ze Lwowa, sprowadzając ze sobą wiele znakomitych instytucji o długiej tradycji (kadry lwowskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza zasiliły Uniwersytet Wrocławski, przeniosło się tu także Ossolineum). Dziś Wrocław to istotny ośrodek kulturalny i akademicki, a dzięki tysiącom studentów kwitnie tu życie nocne

Wrocław.
Położony u stóp Sudetów Wrocław to jedno z najstarszych i najpiękniejszych miast w Polsce, z burzliwą ciekawą historią, w której splatały się wpływy zarówno niemieckie i austriackie, jak i czeskie. Miasto przyciąga wielu turystów polskich i zagranicznych swoją unikalną architekturą, a także licznymi festiwalami i bujnym życiem nocnym. Na szczególną uwagę zwiedzających zasługuje wrocławski Rynek, jeden z największych w Europie. Warto pospacerować po Starym Mieście, zbudowanym na kilku wyspach połączonych ponad setką mostów.

drukuj wstecz   do góry